به گزارش سارنا به نقل از تسنیم، «از دفتر شعر امین»، منتخبی از اشعار رهبر شهید انقلاب است که با مقدمه غلامعلی حدادعادل چندی پیش از سوی انتشارات انقلاب اسلامی منتشر شد. این اثر شامل دو بخش است؛ بخشی که مربوط به مجموعهای از اشعار رهبر شهید در موضوعات گوناگون آیینی، اخلاقی، معنوی و دینی و عرفانی است و بخشی دیگر، به ارائه آثار تایپوگرافی هنرمندان از سرودههای ایشان اختصاص یافته است.
رهبر شهید انقلاب در کنار فعالیتهای سیاسی و مرجعیت دینی، در حوزه ادبیات و به ویژه شعر فارسی به عنوان فردی دغدغهمند با نگاهها و رویکردی متفاوت شناخته میشوند. در حالی که شعر در نظر بسیاری از رجل سیاسی و مسئولان کشوری، زینتالمجلس و حاشیه رویدادهای مختلف تلقی میشود، ایشان، شعر را میراث ایرانیان و هنری تمدنساز معرفی میکردند.
در کنار این، آرای ایشان درباره برخی از متون کلاسیک، بهویژه آثار عرفانی ادبیات فارسی، از وسعت دید و نگاه متفاوت ایشان با همقطاران حکایت دارد؛ موضوعی که نمونه بارز آن را میتوان درباره نظر ایشان راجع به مثنوی مولوی دید.
علاقه به شعر از دوران جوانی در ایشان شکل گرفت. انس به متون ادبی، فارسی و عربی، زمینه گرایش به شعر گفتن را در ایشان ایجاد کرد؛ شاعری که "امین" تخلص میکرد و پیش از انقلاب با حضور در انجمنهای ادبی مشهور در مشهد و سپس در جمعهای ادبی تهران و در مراوده با شاعران صاحبنام عصر، به عنوان روحانی جوانی شناخته شد که حرفی برای گفتن در عرصه شعر دارد. خبرگزاری تسنیم بهمناسبت انتشار این مجموعه از اشعار رهبر شهید، در گفتوگویی با رضا اسماعیلی، شاعر و پژوهشگر، به بررسی ویژگیهای ادبی سرودههای ایشان پرداخت که در ادامه میخوانید:
*تسنیم: با توجه به پیشینه حضور و پرورش ادبی رهبر شهید در محافل و انجمنهای ادبی شاخص خراسان و مشهد (مانند انجمن فرخ و همنشینی با شاعرانی چون امیری فیروزکوهی، مهدی اخوان ثالث، قهرمان و شفیعی کدکنی)، ردپای مکتب خراسان و گرایش خاص به سبک هندی (اصفهانی)- بهویژه در حوزه مضمونسازیهای باریک، تصویرپردازی و استفاده از ردیفهای دشوار- در غزلیات ایشان چگونه و با چه کیفیتی نمود پیدا کرده است؟
رهبر شهید انقلاب از دوران نوجوانی به شعر و ادبیات علاقه داشتند. عشق و علاقه ایشان به ادبیات، راه ورودشان به انجمنهای ادبی مشهد را هموار و باعث آشنایی با شاعران برجستهای چون احمد کمالپور، علی باقرزاده، نعمت میرزاده، محمد قهرمان، محمدرضا حکیمی و ذبیحالله صاحبکار شد. چنان که حضرت آقا در غزلی به دلبستگی خویش به شاعران خراسان اشاره کردهاند:
هرچند «امین»، بستۀ دنیا نیام اما
دلبستۀ یاران خراسانی خویشم
حضور در انجمنهای ادبی فردوسی و فرخ، زمینه آشنایی و دوستی ایشان را با شاعران برجسته آن روزگار از جمله «غلامرضا قدسی» فراهم کرد. نشست و برخاست با شاعران انجمن ادبی فردوسی که بسیاری از آنان متاثر از سبک هندی – بخصوص صائب تبریزی – بودند، رهبر شهید را به این سبک ادبی علاقهمند کرد. در غزلهای به یادگار مانده از امین شعر انقلاب، رگههایی از گرایش به سبک هندی مشهود است. البته این گرایش بیشتر در حوزه مضمون و درونمایه است تا فرم و صورت و بازیهای لفظی و زبانی. تعلق خاطر رهبر شهید به شاعران سبک هندی به خاطر توجه به آموزههای معنوی و معرفتی و حکمت و اخلاق است.
نظر بدهید